შაბათის მოსაწყენი საკითხავი

So fuck the million dollar kitchen
fuck the Al Pacino posters
fuck the drugs the gold the strip poles
fuck the homies
fuck the poses
fuck the walls they build around them
fuck the bedroom magic nonsense

   ფეისბუქზე შეხედვა აღარ მინდა, ძალიან დავიღალე ამ ხალხის პრობლემებით. ალბათ, უფრო მე ვარ გულგრილი მიმდინარე მოვლენების მიმართ.

    ხვალ რსრ–ს სეზონის ბოლო თამაშია და ძალიან მინდა, შემდეგ ლიგაში გადავიდეთ. სპორტული ინტერესი მაქვს. საერთოდ, ძალიან აზარტული ვარ თურმე და ყველაფერი შეჯიბრია ჩემთვის. ძირითადად არა ვინმე სხვას, არამედ საკუთარ თავს ვეჯიბრები და სულ ვცდილობ, დავუმტკიცო, რომ მაგარი ვარ.

    სასოწარკვეთილი დიასახლისები დამთავრდა და გული დამიცარიელდა.
  უკვე მეორე სერიალი დავამთავრე და ძალიან ცუდი შეგრძნებაა, ბოლოს ტიტრები რომ ამოდის და ხვდები, რომ ვეღარასდროს გაიგებ, როგორ გაგრძელდა მათი ცხოვრება. ეხლა აღარ ვიცი, როგორ უნდა გავძლო გაბის, ლინეტის, ბრის და სიუზენის გარეშე.

   გრეის ანატომიას კი, კიდევ ერთი, სადისტური ფინალი ჰქონდა და სერიოზულად გავბრაზდი. არ შემიძლია ამდენი ადამიანის სიკვდილის გადატანა, ვერ ხვდებიან, რომ მხოლოდ პერსონაჟები არ არიან ჩვენთვის, მაყურებლისთვის? ასე, ხელის ერთი მოსმით, რომ მოგიკლავენ ძალიან საყვარელ, კეთილ ადამიანს, ვეღარ ფიქრობ უკვე, რომ მხოლოდ სცენარია, ფილმია, ამბავია და არ უნდა განიცადო. თან ძალიან მშრალად, ცივსისხლიანი მკვლელივით მოიქცნენ სცენარისტები.

   სამაგიეროდ დავიწყე სექსი დიდ ქალაქში–ს ყურება, ძალიან სასიამოვნოა საღამოს, დაღლილი რომ მოაღწევ სახლში და 1–2 სერიას უყურებ ძილის წინ.

    მოკლედ, ძალიან დავცარიელდი. მთელი დღე ათასი, ყოვლად უსარგებლო ინფორმაცია შედის თავში და რაღაც მექანიკური ადამიანი გავხდი. 

  ჩოგბურთის ყურება მომენატრა და რაფაზე ნერვიულობა, ბუნება მინდა, სოფლის სახლის სუნი მინდა, საინტერესო ფილმები მინდა, ბევრს მინდა ვკითხულობდე, ფეხით დავხეტიალობდე, ადამიანებთან ურთიერთობა მინდა ისე ძალიან, როგორც წყალი რომ გწყურია –  სვამ, სვამ და ვერ მაინც ვერ იკლავ წყურვილს.

    ამიტომ არ ვწერ პოსტებს, ამ ბოლო დროს სულ ერთი და იგივე მაწუხებს და პოსტებიც ასეთი, ერთნაირი გამოდის.



P.s

 Oh, and, have a nice day (:

Monkey Eats Bananas

  გუშინ პოსტის დასაწერად შემოვედი და თავზარი დამეცა, ისეა შეცვლილი ბლოგერის დიზაინი. ეხლაც არ ვიცი, სად ვწერ და რას ვწერ.

   მე ვარ დაღლილი ყოველდღიურობისგან და ვოცნებობ მშვენიერ ხის სახლზე, სადაც  ალბათ აბსოლუტური სიჩუმეა, შუადღისას მზე აჭერს და ფუტკრების საქმიანი ბზუილი ისმის. ამ შუადღის სიცხეში, ოჰ რა სიამოვნებით დავჯდებოდი ოთახის სიღრმეში, ხისგან მოწნულ სარწეველა სავარძელზე გადავწვებოდი და ცივ კომპოტს დავლევდი.

  საღამოს აივანზე გადავჯდებოდი, და საერთოდ, არაფერს გავაკეთებდი ჯდომის გარდა.

  ან ვარდისფერ პარიკს დავიფარებდი, ჩავჯდებოდი წყლით სავსე ხის კასრში და ვიმღერებდი  სიგარეტზე. ალბათ სიგარასაც მოვწევდი საღამოობით, რომელიც პირში მწკლარტე გემოს დამიტოვებდა და ვისკის მივაყოლებდი.

 დილით კი რა თქმა უნდა კაი მაგარ ყავას დავლევდი. ღმერთო, რა სამოთხეა.

   ჰო, მუდამ ასე ვწერ, ამას ვიზამდი და იმას ვიზამდი, სინამდვილეში კი სულ სხვა რამეებს ჩავდივარ.

   ამ ზაფხულს მაინც ვიზამ იმ რამეებს, რაზეც ვწერ, ვიზამდი–მეთქი. წავიღებ ტეკილას, გავიყოლებ ადამიანებს და წავალ ჩემს ძველ, ხის სახლიან სოფელში. შეიძლება ამ ადამიანებში შენც მოხვდე.

Raindrops Keep Falling On My Head

"Let's play a game of whose life sucks the most. 

   I'll win. 

   I always win."

  ეს წარწერიანი ფოტოები დიდი არაფერია, მაგრამ ხანდახან მაინც მოქმედებს, სადმე რომ წავაწყდები. განსაკუთრებით იმ შემთხვევებში, როცა ლამისაა ყურები დამისკდეს, ისე ცხადად ჩამესმის ტომ იორკის ხმა "the job that slowly kills you.."

   მგონი დროა, რომ გარეთ გავიდე, ჰაერი ღრმად ჩავისუნთქო და დავფიქრდე, ვინ ვარ. იმიტომ, რომ აღარ მახსოვს. 'რა მინდა'–ზე ხო ლაპარაკიც ზედმეტია.

 დღევანდელი დღით ვცხოვრობ, მაგრამ ეს რამე ოპტიმისტური არ გეგონოთ.

   მე ყოველთვის ერთი ნაბიჯით უკან ვარ. მაგრამ სულ მივდივარ.  ხან ძალიან ქერად ვგრძნობ თავს, და ეს არც თუ ისე კარგი პერიოდია.

  
   გამოგიტყდებით და, წუწუნი საერთოდ არ მქონია განზრახული, აქ რომ შემოვდიოდი. მაგრამ თავისით გამოვიდა ასე. ალბათ იმიტომ, რომ ჰაერი ღრმად ჩავისუნთქე და უცებ გამახსენდა, ვინ ვარ და რა ხდება ჩემს თავს ( :


  

Bang Bang

   ხანდახან ვფიქრობ, რომ ღამე ყველაზე კარგი გამოგონებაა ამქვეყნად.

   კორპუსების ღამე მიყვარს, ბევრი განათებული ფანჯარა ერთად. სულ მინდა ფრთები მქონდეს ან კარლსონივით პროპელერი,  ჩამოვუფრინო და ყველას სახლში შევიხედო რას აკეთებენ. დავინახო როგორ სვამენ ჩაის, უყურებენ ტელევიზორს ან ჩემსავით ლეპტოპს არიან მიმჯდარი და ყურსასმენებით მუსიკას უსმენენ [bang bang.. he shoot me down]

   რიაზანოვს უყვარს ფანჯრები, მისი თითქმის ყველა ფილმი ფანჯრებით იწყება. ზოგადად, მოსკოვური ბინები საოცრად მყუდროა. არ ვიცი, უბრალოდ ყველა ფილმში ასე ჩანს, თუ ნამდვილად ასეთია.

   ხვალ დილით ადრე ვარ ასადგომი. ახალი კვირა იწყება თავის ატრიბუტებით – მძიმე ორშაბათით და მერე სხვა დღეებით. ორშაბათს არასდროს უნდა წახვიდე პირდაპირ სახლში კაცი, როგორი დაღლილიც არ უნდა იყო. ჯობია ფეხით გაიარო ან თუ თვის დასაწყისია და ჯიბეში [ან ბარათზე] ხელფასი გეგულება, შენს საყვარელ ბარში გაუხვიო და ტეკილა შეუკვეთო. ორშაბათს არ უნდა წახვიდე სამსახურიდან პირდაპირ სახლში [bang bang.. my baby shoot me down].

ამ ღამეულ სიმღერას მოუსმინეთ და მერე ჩემს ფანჯარაშიც შემოიხედეთ. bang bang

Sleeping With Ghosts

   ის awkward მომენტი, ძალიან ბევრი რამის შეცვლა რომ გინდა და არ იცი, საიდან დაიწყო.

* * *

  მოჩვენებებთან ერთად მძინავს, ძალიან მარტო ვარ და კარგია : ) For what it's worth.

* * *

     ბარსელონაში წასვლის დროს ახლოვდება. Gosh, რა მალე გავიდა 3 წელი.

* * *

   წინა პოსტში როგორც ვთქვი, I'm on my way.  დღეს Placebo-ს საღამო მაქვს, უხდება ამ ეტაპს.  საოცარია, როგორ აცდნენ ჩვენი გზები ერთმანეთს. ადამიანების რა, ჩემი ნაცნობების.

* * *

   კირა ჩემი ახალი ინსპირაციაა, თავის ინდივიდუალური სილამაზით. მაცდური ღიმილით და ბრჭყვიალა თვალებით. კარგი გოგოა, მოკლედ.

* * *

  იმის თქმა მინდოდა, რომ მაგრად ვარ, დავრბივარ.

My Green turned a deeper Blue

  "You get to a point in your life, when you realize you got more yesterdays than tomorrows. And that realization is hard on a man. But when you get a chance to get on something like that.. You fight like a tiger; all because you think, it'll give you just a little more on the game."

 I've got more tomorrows, than yesterdays.

 

  პოსტის მუსიკალური ფონი

And please, sir, make it whiskey. I have no head for wine

    წინასწარ შევთანხმდეთ, რომ ყოველი მცდელობა, რამე ჩვეულებრივი პოსტი დავწერო და ელემენტარული ამბავი მოვყვე, ყოველთვის კრახით მთავრდება და სადღაც გადავდივარ. ვიწყებ საუბარს იმაზე, თუ როგორ ვიგრძენი თავი ამ ამბის მსვლელობისას.

ჰორმონები.

   აი ეხლაც, ვზივარ, ვუსმენ მუსიკას და ვფიქრობ. კონკრეტულად არაფერზე.

მინდა მანქანაში ვიჯდე და ღამის თბილისში მივდიოდე.



   მანქანაში სასიამოვნოდ თბილა, თავი მაქვს მიდებული საზურგეზე, გვერდულად ვზივარ და გარეთ ვიყურები. გარეთ ბევრი სინათლეა და ერთმანეთს ცვლიან შუქ–ჩრდილები. საუნდტრეკი ეს სიმღერაა [რომელიც აუცილებლად უნდა ჩართოთ თქვენც, ახლავე].

   შეიძლება სადმე პაბში ვიჯდე და ვისკის ვსვამდე. [ჯანდაბა, ვისკი კარგი იდეაა]. ალბათ სიგარეტის სუნი იდგება და ჩემს თმას გაჟღინთავს.

    გიორგი პირველი იდეალური კაცია, გეუბნებით. რა ჯანდაბად უნდოდა ის უმადური შორენა. დავსხდებოდით და ერთად მოვწევდით თრიაქს, თან ნიკ ქეივს მოვუსმენდით.

  მერე ჩავიცვამ ლურჯ შარვალს, ყვითელ ფრიალა პერანგს და შუა ქუჩაში ვიცეკვებ.

 მანამდე კი, I smile and sip my opium tea.